Hike

Deze morgen zijn we na het ontbijt naar de oostkant van het eiland gereden. We hadden een hike gepland van 9 km met zicht op de oceaan. De 9 km werden er 10 omdat we af en toe eens verkeerd liepen. De hike ,die startte in Calheta de Nesquim, was vrij zwaar. Bij 31 graden moesten we de eerste 5 km voortdurend klimmen. Op gladde stenen en drassige ondergronden, en af en toe langs slecht aangeduide paden. Gelukkig kwamen we een Vlaams gezin tegen die ons terug op het juiste pad bracht. De afdaling was tevens uitdagend. Na 3,5 uur wandelen kwamen we, kletsnat van het zweet, terug vanwaar we gestart waren. We dronken er 2 Sagres biertjes en vervolgden de weg richting Lajes de Pico, waar we afkoeling vonden in de oceaan. Onderweg naar de guesthouse, reserveerden we nog bij Mar Sushi Terrace en aten er ietwat later geweldig lekkere sushi bereid met lokale vis en een Japanese cheese cake als dessert. 

Grutas

Vandaag bracht de rit ,na het ontbijt, ons naar Grutas das Torres. Met meer dan 5000 meter is dit het grootste lava tunnelcomplex van Portugal. Het werd meer dan 1500 jaar geleden gevormd na een eruptie. We kregen een helm en lamp en zakten vervolgens af in het complex. De gids informeerde ons over het ontstaan en nog zoveel meer. Een boeiende ervaring, die een uur later eindigde. Vervolgens reden we verder naar het bezoekerscentrum van Montanha de Pico, of zo’n 1200 meter de hoogte in nabij het startpunt van de vulkaanbeklimming. De klim deden we niet en wellicht goed want het lijkt geen eenvoudige opdracht. We begaven ons naar Lagoa do Capitão, een klein meer ten midden van het eiland. Van daar startten we een trail door weilanden met zicht op de vulkaan. We belden onderweg met Ilé en Ferre en wensten hun een leuk en veilig chirokamp. Vervolgens reden we naar Lagos de Pico en liepen binnen in het walvissenmuseum. We dronken nog een glas wijn op ons terras en gingen opnieuw eten bij Taçao. 

Pico wines

Omdat we in een guesthouse zitten, hebben we deze morgen ontbeten in gezelschap van een ander koppel. Niet echt ons ding, maar het viel nog mee. Het ontbijt bestond oa uit kazen van Sao Joao, de plaats waar we verblijven, en van Pico. Het zelfgebakken brood en eigen gemaakte confituur vielen eveneens in de smaak. We vertrokken rond 9.30h naar Magdalena, de hoofdplaats op het eiland. De stad telt amper 2000 inwoners. We waren er dan ook vlug doorheen. Vervolgens bezochten we het Museu do Vinho en dronken een bruisende witte wijn aan de rand van de oceaan nabij Cella Bar. We reden de wijnroute, de Zona de Adegas. Een mozaïek van kleine wijngaarden, omgeven door talloze donkere muurtjes van lavasteen, wat tevens Unesco erfgoed is. De verdelho wijn wordt er gemaakt. Onze tocht liep nog tot Sao Roque waar er naast een zeilwedstrijd, een dorpsfeest aan de gang was. We gingen op de terugweg nog zwemmen in een door rotsen van de oceaan afgebakend stuk. De verfrissing was welkom. Afhankelijk van de plaats waar we vandaag verbleven, kregen we temperaturen tussen de 35 en 45 graden. Naarmate de avond vorderde, toonde ook de vulkaan Pico zich volledig vrij van wolken. We gingen nog steak en tonijn eten onder de platanen bij Fonte restaurant.

Pico

Deze morgen voor de laatste keer hetzelfde ontbijt en om 8.30h vertrokken richting luchthaven. Eerst nog wat gesukkeld met het vinden van een benzinestation, de auto moest volgetankt terug worden afgeleverd. Vervolgens ingecheckt en gewacht op het vliegtuig. En zoals het ons tegenwoordig wel meer overkomt, terug vertraging. Ipv vertrek 10.50h, werd het 12.15h. De vlucht van 50 min in een klein propeller vliegtuig bracht ons naar Pico, een eiland dat nog iets verder in de oceaan ligt. De bagage en auto ophaling verliep vlot. Deze keer werd het een zwarte Nissan Micra, gelukkig een sportieve uitvoering. We reden over de bergen naar Sao Joao waar we de komende 4 dagen zullen verblijven. Het is een enorm rustig dorp met één winkeltje en een restaurant. We verblijven op de heuvel met zicht op de oceaan. Met de aanwezige verrekijker kunnen we speuren naar walvissen en dolfijnen. We gingen witte sangria drinken op het terras van het restaurant en reserveerden er een tafel voor de avond met oceanview. We reden naar Lajes de Pico, een dorp van waaruit walvissentochten worden georganiseerd. ‘s Avonds aten we octopus en een visbrochette met groene! zoete aardappelen. 

Furnas

Deze morgen vertrokken we na het ontbijt naar de oostelijke kant van het eiland. Er was een rustige dag gepland met enkele stops. Na meer dan een uur rijden stopten we bij Miradouro do Salto da Farinha, een waterval aan de rand van de oceaan. Helaas was er door de periode van het jaar, weinig waterval te zien. Het zicht op de oceaan was wel mooi en ondertussen was de temperatuur opgelopen tot 27 graden. Van daar ging het naar Furnas en meer bepaald naar Parque Terre Nostra. Het weelderig groene park zorgt voor  een jungleachtige sfeer. Er ligt een enorm thermaal bad in het park. Katrien dompelde zich terug even in het zwavelrijke water met een temperatuur van om en bij de 40 graden. Voor het overige vonden we het park toch tegenvallen. We begaven ons wat later naar de caldeiras van Furnas en zagen er vulkanische activiteit in het midden van het dorp. Leuk maar ook niet meer dan dat. We reden vervolgens naar Ribeira Quente, een vissersdorp aan de zuidkant, waar we op een terras genoten van bier en een kleine snelle hap. Onderweg naar het hotel stopten we nog bij een theeplantage en om 19h waren we klaar om vis te eten in een klein lokaal restaurantje. Morgenvoormiddag vliegen we naar het eiland Pico.

Hike Lagoa do Fogo

We werden iets vroeger wakker, dus zaten we iets vroeger aan de ontbijttafel voor croissants, eieren, spek en vers fruit. Een rit van 35 min langs de zuidkant van het eiland bracht ons naar het beginpunt van de trail Lagoa do Fogo die vandaag op het programma stond. 11km heen en terug met de eerste 5,5 km klimmen en nog eens klimmen. De verzuring van de spieren ging gepaard met het verlies van liters zweet. Waar waren we nu weer aan begonnen. En ja we zijn ook 5 jaar ouder dan in 2018, toen we ons in gelijkaardige wandelingen vastbeten. De omgeving was wel heel mooi. De stilte van de natuur met enkel het gezang van vogels en tegen de stroom zwemmende forellen in de Levada, of het irrigatiekanaaltje op de flanken van de bergen. Eens aan het bergmeer, konden we onze gekwelde voeten verfrissing bieden. We bleven er een dik uur genieten van de rust en de meeuwen die op de flanken van de bergen hun broedplaats hadden gevonden. De weg terug duurde amper één uur, hoewel voortdurend afdalen ook vrij belastend is voor de kuiten. Ietwat later spoelden we de inspanningen door met een frisse halve liter bier op een terras aan de oceaan. We besloten 20 km verder te rijden en de thermale baden op te zoeken van Poça da Dona Beija, vooral gegeerd door de lokale bevolking. De 5 baden bieden warm water van 28 tot 39 graden. Het water wordt door de hete grond van onder opgewarmd. Dit komt natuurlijk door de vulkanische oorsprong van het archipel. De zwavel geur moet je er wel bij nemen. Om 19h kwamen we terug aan in het hotel en na een deugddoende douche, schoven we de benen onder tafel bij restaurante Gastronomo waar we ons te goed deden aan gegrilde tonijn met zoete aardappelen ( en een fles Douro 😉)